هجوم دانشمندان به این سیاره برای آب!

 پیشتر نیز دانشمندان علوم سیاره‌ای توانسته‌ بودند در مناطقی که اصلا انتظار نمی‌رفت نشانه‌هایی از وجود آب به‌صورت مایع را پیدا کنند. در این میان می‌توان به‌ سیاره‌های کوتوله پلوتو و سرس و میماس (ماه زحل) اشاره کرد. اینها در کنار احتمال وجود آب در قمر اورانوس دانشمندان را به یافتن مکانیزم‌های خاصی رسانده‌اند که در مورد اجرام منظومه شمسی صدق می‌کند. در واقع گویا ارتباط مشخصی بین اجرام آسمانی مملو از آب و گرمای درونی محدود آنها وجود دارد.

پژوهش جدید با هدایت ناسا انجام می‌شود و در آن داده‌های فضاپیمای وویجر ۲ که در دهه ۱۹۸۰ از نزدیکی اورانوس گذشت مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. البته برای اینکار از مدل‌سازی رایانه‌ای نیز استفاده شد تا کوچکترین نشانه از وجود آب مایع روی قمرهای یخی این سیاره آشکار شوند. اورانوس ۲۷ قمر دارد که از میان آنها ۴ عدد شاید اقیانوس‌هایی به‌عمق چند کیلومتر در لایه‌ای بین هسته و پوسته یخی خود داشته باشند.

تیم مربوطه ساختار داخلی و ترکیبات تمامی ماه‌های بزرگ اورانوس یعنی اوریل، آمبریل، تیتانیا، اوبرون و میراندا را مورد بررسی قرار دادند. در این میان تیتانیا که قطری برابر با ۱۵۸۰ کیلومتر دارد، بیش از پیش توجه دانشمندان را به‌خود جلب کرده است. ابعاد بزرگ تیتانیا می‌تواند امکان داشتن گرمای داخلی و به‌تبع آن جلوگیری از یخ زدن آب را ممکن کند.

به‌گفته دانشمندان گرمای درونی به‌تنهایی قادر به‌حفظ یک اقیانوس آب به‌صورت مایع نیست و باید منابع گرمایی دیگری نیز وجود داشته باشند. همچنین این مدل‌سازی چگالی بالایی از کلراید و آمونیاک را زیر سطح قمر اورانوس نشان داد. آمونیاک خاصیت ضد یخ‌زدگی دارد. همچنین نشانه‌هایی از وجود نمک نیز یافت شد که می‌تواند تا حدودی از یخ‌زدن آب جلوگیری کند.

هرچند هنوز سوالات زیادی در رابطه با قمر اورانوس وجود دارد که بی‌پاسخ باقی‌مانده‌اند و صرفا با تکیه بر یک مدل‌سازی رایانه‌ای نمی‌توان از قطعی بودن وجود آب به‌صورت مایع در تیتانیا صحبت کرد. با توجه به‌اینکه بشر فعلا توانایی سفر به ماه‌های اورانوس و مهمتر از آن کاوش گسترده و دقیق در آنها را ندارد، دانشمندان به‌ داده‌های بیشتر و مدل‌های دقیق‌تر در آینده چشم‌ دوخته‌اند.